•★Punnavich ♥님의 프로필...Just put yours lips 2...사진블로그리스트기타  |  도구 도움말 |
|
|
...Just put yours lips 2gether...and blow...1월 12일 นานแล้วเกือบปีแล้วที่เราห่าง
เกือบปีแล้วที่เฝ้ารอ
เกือบปีแล้วที่จากไป
เกือบปีแล้ว...
ที่เดิมเวลาเดิมแต่ไม่เหมือนเดิม
ที่เก่าเก่าคนใหม่ใหม่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง..
ที่ของเธอฉันยังเว้นไว้เพื่อเธอ...
ที่ของเรา...
เธอยังหยิบภาพฉันขึ้นมาดูอยู่บ่อยๆใช่ไหม
เธอคิดถึงฉันไหมทุกทุกวันที่ตื่นนอน
เธอร้องไห้ใช่หรือเปล่าในทุกคืนที่เดียวดาย
เธอ...
ไม่มีเสียงเก่าๆที่เฝ้าบอกว่ารักฉันแค่ไหน
ไม่มีใจจะรักใครได้อีก
ไม่มีเลยวันไหนที่ไม่คิดถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคย...
ไม่มี..
อยู่ตรงนั้นเธอหนาวไหมกับอากาศเย็นๆ
อยู่ตรงนี้เพียงลำพังกับเพื่อนเก่าชื่อความเหงา
อยู่ตรงนี้เคยกันและกันสุขแค่ไหน
อยู่ตรงไหน..
กับเธอที่ดูห่างไกลจากคนอย่างฉัน
กับฉันที่ไม่คู่ควรกับคนรักจริงอย่างเธอ
กับเรื่องของเราที่มันยังดำเนินต่อ แต่ขาดหาย...
กับเธอและฉัน
ฉันยังนั่งอยู่ที่เดิมรอการกลับมา
ฉันขอเพียงเวลาสั้นๆให้ฉันได้มีเวลานั้นอีกที
ฉันอ้อนวอนคนบนฟ้าให้เธอยังหายใจ
ฉัน..
เกือบ ปี แล้ว ที่ เธอ ไม่ อยู่ กับ ฉัน...
5월 10일 ชีวิตในเมกาอยู่นี่มาก้อเกือบสองเดือนล่ะ เหอๆๆ ทำงานก้อหนัก
ถือว่าเปนคนโชคดีในไม่กี่คน ที่มาถึงนี่ได้ทำโซเชียลการ์ดไว ได้ไว
มาได้อาทิตย์กว่าๆเกือบสองก้อมีงานจ๊อบสองทำ
สะสมเงินเปนกระบุง แต่เด๋วก้อคงถลุงหมด
เพื่อนที่นี่ดีๆกันทั้งนั้น มีแค่ไม่กี่คนที่เสือกเรื่องกุเปนประจำ
กุไม่สนใจ แต่ตอนนี้อยากกลับไทย คิดถึงบรรยากาศเดิมๆ
ที่นี่น่าอยู่มาก โดยเฉพาะนิวยอร์ค น่าอยู่โคดดดดดดดด
เมืองเหี้ยไรโคดใหญ่ เว่อร์ ไฮโซ
แค่นี้ก่อนเด้อ เด่วคืนนี้ทำงานอีกกกกก เห้ออออ 12월 20일 ยังรอคอยเธอเสมอ...นั่งมองภาพเก่าเหล่านั้นทุกวัน...ทุกครั้งมันก็สุขใจ
มันนานแค่ไหนแล้วนะที่เราเคยมีวันเวลาดีๆที่เราต้องเรียกว่าความสุข
จากคนที่ไม่เป็นอาไร ไม่ได้มีค่าเท่าไร เป็นเพียงคนเล็กๆคนนึง
ได้เติบโต ได้ทำสิ่งดีๆ ได้ทำให้อาไรๆมันเปลี่ยนแปลงไป ไม่รู้ว่ามากเท่าไร
แต่รู้ว่ามันมากและยิ่งใหญ่สำหรับชีวิตใครคนนึงที่กำลังเขียนสเปซหน้านี้ด้วยน้ำตา
สำหรับความรัก ความผูกพันที่เกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้ กับกลุ่มคนที่เปลี่ยนแปลงไปในทุกๆปี
เราผูกพัน เรารักกันแล้วเราก้อต้องจากกัน แล้วก้อวนไปมาอยู่ในสภาพนี้หลายๆครั้ง
อดเศร้าไม่ได้ที่จะต้องคิดว่าเราจะไม่เจอกันอีกต่อไปแล้ว..แต่ก้อไม่ใช่ครั้งสุดท้ายสักที
แต่ในครั้งนี้มันจะเป็นความผูกพันครั้งสุดท้าย..ของเราและตลอดไปในบ้านแห่งนี้
มันคงเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดที่ใครสักคนจะเคยมีในชีวิต เพราะมันทุกสิ่งสำหรับเราจริงๆ
ความรักที่เกิดขึ้นระหว่างเราทั้ง 11 คน และอีกมากกว่านั้นที่เคยผูกพันกันมา
เดินมาถึงปลายทาง...แต่ความรักจะยังไม่เปลี่ยนแปลงไป.....
ขอบคุณคนบนฟ้า หรือใครก้อตามที่ให้เรามาอยู่ตรงนี้ และ ทำให้เราได้พบกัน
แล้ววันนึง..เราจะได้พบกันใหม่...ยังรอคอยเสมอ
ด้วยรัก.. 9월 22일 ความเสียใจดูเหมือนอะไรๆระหว่างเรามันผ่านไปไวมากๆ
เวลาดีๆที่เคยมี จู่ๆมันหายไปจนไม่ทันตั้งตัว
มันน่าประหลาดใจเหมือนกันนะ
ที่เพื่อนสักคนที่ไม่ใช่คนใกล้ชิดจะเข้ามาบอก
ว่าชอบกัน
ฉันไม่รู้หรอกว่ามันจริงแท้แค่ไหน
รู้แค่ว่าในวันนี้กับวันวาน
มันเป็นเธอคนละคน ที่ฉันได้รู้จัก
คงเป็นเพราะว่าฉันมันดูเป็นคนง่ายๆใช่ไหม
ง่ายๆที่จะให้เธอรับรู้ได้ว่าฉันชอบเธอ
แต่ฉันก็ไม่ได้มีความรู้สึกชอบใครง่ายๆได้แบบนี้เหมือนกัน
เธอจะเห็นอะไรในตัวฉันอีก
ไม่มีแล้ว...
อาจเป็นเพราะเธอได้เห็นด้านแย่ๆของฉันที่มันไม่น่าประทับใจเลยใช่ไหม
หรือคงเป็นเพราะใจเธอไม่ได้อยู่ที่ฉันตั้งแต่วันนั้นที่มีใครอีกคนเข้ามา
เธอยังอยากจะวิ่ง่ต่อไปใช่ไหม
ฉันไม่วิ่งตามไปแล้วนะ ฉันจะอยู่ในที่เดิมที่เคยพบเธอเมื่อวันนั้น
ที่เดิมๆกับความรู้สึกเดิมๆมันไม่เพิ่มขึ้น
แต่มันก็ไม่ได้น้อยลงไป...
เธอคงลืมไปหมดว่าเธอเคยอยากทำอะไรกับคนแย่ๆอย่างฉันบ้าง
เธอคงไม่อยากพาฉันไปดูหนังอีก ไม่อยากพาไปร้องเกะด้วยกัน
เพราะฉันคงเป็นคนที่ไม่มีอะไรที่ใช่สำหรับเธอเลย..
เพราะฉันชอบทำเสียงไม่น่าฟัง ชอบทำตัวน้อยใจ เล่นเกินไปจนน่ารำคาญ
แต่เอาเถอะ..เรื่องดีๆในตัวฉันเธอจะเห็นมันได้ยังไง
เพราะเธอไม่ได้มองฉันให้ลึก..แต่เธอมองผ่านฉันไป
เธอใจร้ายมากนะที่เข้ามาบอกชอบกัน
แล้วเธอก้อเหลือเพียงเศษซากความรู้สึกที่สร้างขึ้นไว้กับฉัน
แล้วเดินจากฉันไป..
ฉันมันคงไม่ใช่คนในแบบที่เธอต้องการ
ในวันที่ความสุขของเธอเริ่มต้น..
มันเป็นวันที่ใครอีกคนกำลังทุกข์ใจ และเสียน้ำตา
จากการกระทำ...
เหมือนฉันไม่มีหัวใจ...
เธอคงไม่ใช่เจ้าของกุญแจดอกนั้นจริงๆ 9월 21일 คนเช่นนี้กลัวเธอไม่อาจจะทน บางคนที่ป่วยทางใจ
คนมีชีวิตละลาย จากวัยวันที่แสนนาน เธอเองจะเบื่อฉันไหม ในวันที่เห็นฉันมีน้ำตา ที่ไม่อาจอธิบาย จะอยู่จะรักดูแลได้ไหม กับคนเช่นนี้ ไม่มีความดี ที่จะพอให้ใคร แต่แม้เป็นคนเช่นนี้ ก็ยังรักเธอดังดวงใจ ไม่เคยยินยอมให้ใคร เท่าที่มีให้เธอ เธอเองจะเกลียดฉันไหม ในวันที่หากฉันพลั้ง ปรวนแปรและน่าชิงชัง และทำเธอเจ็บช้ำใจ คนเคยเก็บกดลำพัง คนมีความหลังทุกข์ทรมาน ที่ไม่มีคนเข้าใจ จะอยู่จะรักดูแลได้ไหม กับคนเช่นนี้ ไม่มีความดี ที่จะพอให้ใคร แต่แม้เป็นคนเช่นนี้ ก็ยังรักเธอดังดวงใจ ไม่เคยยินยอมให้ใคร เท่าที่มีให้เธอ จะไม่โทษเธอเลย ถ้าเธอไม่ยอมเข้าใจ แต่รอได้ไหม ขอเวลาแค่เพียงไม่นาน หากว่าเธอจะยังต้องการและยังรักฉันจริงๆ จะอยู่จะรักดูแลได้ไหม กับคนเช่นนี้ ไม่มีความดี ที่จะพอให้ใคร แต่ฉันเป็นคนเช่นนี้ จะไปหวังอะไรเกินไป เพราะคงไม่มีผู้ใด รักฉันได้มากพอ เพราะคงไม่มีผู้ใด... รักฉันได้มากพอ
เหลือเพียงแค่ภาพเบื้องหลังที่ฉันเดินจากมา...
แต่เธออย่ารู้เลยดีกว่า...ว่าใครที่รักเธอ กำลังเดินออกมาด้วยน้ำตา..
ที่มันคงเกิดจากความรักจริงๆ 9월 19일 บางครั้งบางครั้งฉันพลาดไป...ทำอะไรแย่ๆลงไป เธอเข้าใจใช่ไหม
ว่ามันเป็นอาการของคนที่กำลังมีความรู้สึกต่อใครอีกคน
บางครั้งฉันเผลอไป...พูดบางคำหรือทำเรื่องแย่ๆ เธอจะรับได้ใช่ไหม
ว่ามันเป็นนิสัยที่ฉันเคยเป็นมานาน จนบางครั้งมันควรปรับ
บางครั้งฉันลืมไป...ว่าบางการกระทำมันทำให้ความรู้สึกแย่ลงได้ง่ายๆ เธอจะลืมๆมันไปได้ไหม
ว่ามันเป็นความผิดที่ฉันไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น...
และบางครั้งเธอจะทนฉันได้ไหม...คนที่โดดเดี่ยวมานาน
คนที่ไม่มีใครให้ที่พักใจ คนที่ไม่ได้ดีที่สุด คนที่อาจไม่มีอะไรดีพอ..คนที่ไม่มีใคร
ได้ทำสิ่งโง่ๆ...แต่เธอก็ยังให้อภัย และจับมือฉันไว้...
ให้คนสองคนไร้ตัวตนมานาน...ได้ซบลงที่ไหล่ของกันและกัน...แม้ส้นทางมันดูยากเย็นแค่ไหน...
ขอให้ ความเข้าใจ ทำให้ใจเราใกล้กัน...เพราะความรู้สึกที่ผ่านมามันค่อยๆลึกลงไปข้างใน..
"ของกันและกัน"
7월 4일 ภาพความทรงจำมันผ่านมาแล้วห้าปี และมันจะเปนปีที่หกในปีนี้
การเข้ามาสู่ รร ม.ปลายแห่งนี้ ให้ความทรงจำดีๆที่จะอยู่กับเราไปตลอดจริงๆนะ..
เราคงเสียดายและเสียความทรงจำที่ดีที่สุดไป ถ้าเราไม่ได้มาเรียน รร นี้
คืนนี้มันดึกแล้ว มานั่งดูรูป ดูเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมาตลอดระยะเวลาที่ชีวิตเราเข้าไปผูกพันกะ รร นี้
จะเป็นเรื่องเพื่อน เรื่องงาน ที่เราได้เคยทำไว้ทั้งหลายแหล่ มันผลักดันให้เรามายืนถึงตรงนี้ได้
จากคนที่เคยถูกคนใน รร ไม่ชอบหน้าเอาซะเยอะ ทุกวันนี้กลับไปทีไรมีแต่คนยกมือไหว้
อาจเพราะความเปนรุ่นพี่ หรือความสามารถที่ได้ฝากผลงานไว้ล่ะมั้ง..55
เพราะถ้าใครถามว่า รร นี้อะไรเป็นสิ่งขึ้นชื่อที่สุด เราก้อคงรู้กันว่าเป็นอะไร...แล้วสิ่งนั้นเราเปนคนทำมันซะด้วย...
เอาล่ะ.กูควรหยุดพล่ามซะที..ที่กุมาอัพมันไม่มีอะไรมากไปกว่า
จะมาบอกเล่า ระบายลงในสเปซเน่าๆที่คนแทบไม่เข้ามาอ่าน เพราะกูไม่ได้อัพเดทให้มันดูสวย
เเค่เอาไว้ระบาย เขียนอะไรที่รู้สึกเท่านั้นเอง...
เพียงแต่ตอนนี้กูมองดูภาพความสุขที่เราได้อยู่ร่วมกันกับเพื่อน
ภาพที่เราหัวเราะ ยิ้มแย้ม เก๊กท่าถ่ายรูป และนานาสารพัดวีรกรรมที่ทำไว้
มันก้อทำให้น้ำตากุไหลออกมาง่ายๆเลยนะรู้ไหมเพื่อนเอย...
แล้วเวลานี้กุขอส่งความคิดถึงนี้ไปถึงพวกเมิงทุกคน เพื่อนกุ...สำคัญเสมอ
ภาพของความสุขที่เราได้ผ่านพ้นอุปสรรคกะพี่ น้อง เพื่อน
เราแก้ปัญหา เราหาทางออก เราเจอปัญหาร่วมกัน..รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำตา และความสำเร็จ
ที่เราได้ประสบความสำเร็จ(อ่ย่างมาก)จะอยู่กับตัวเราทุกคนตลอดไป
ปีนี้จะเปนปีสุดท้ายที่กุจะกลับมารับใช้สถาบันรักนี้แล้ว กุคงเศร้าใจที่ต้องหยุดมันไว้ในปีนี้
มีงานใหญ่รอกุอยุ่ แล้วงานสุดท้ายของกุก้อคือสิ้นปีนี้...ขอให้การขึ้นไปยืนในจุดสุงสุด
เป็นภาพที่น่าประทับใจ และจะตรึงตราพวกเราตลอดไป...ด้วยความทรงจำที่สวยงามที่สุด
ในชีวิตวัยรุ่นอายุ 20 ปี อย่างกุ...ขอบคุณทุกคนที่เชื่อมั่นในตัวเราเสมอมา... |
|
|||
|
|
